Σε μια πρωτοφανή προσπάθεια να κατευνάσει την κοινωνική οργή για την ακρίβεια και τις πενιχρές συντάξεις, το καθεστώς της Άγκυρας και οι προπαγανδιστικοί του βραχίονες ανασύρουν –για άλλη μια φορά– το βολικό χαρτί του «εξωτερικού κινδύνου». Αυτή τη φορά, οι Τούρκοι συνταξιούχοι που διαμαρτύρονται για την αδυναμία τους να επιβιώσουν, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα εκβιαστικό δίλημμα: «Ψωμί ή κανόνια;».
Η οικονομική ασφυξία και η κραυγή των συνταξιούχων
Η τουρκική οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο πληθωρισμού και υποτίμησης της λίρας. Με το κόστος ζωής να έχει εκτιναχθεί στα ύψη, εκατομμύρια συνταξιούχοι στην Τουρκία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις για τις αυξήσεις κρίθηκαν από την πλειονότητα των πολιτών ως ψίχουλα, πυροδοτώντας κύμα αντιδράσεων και διαμαρτυριών κατά της κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Οι συνταξιούχοι, που αποτελούν μια κρίσιμη εκλογική δεξαμενή για το AKP, φωνάζουν ότι «δεν βγαίνει ο μήνας», απαιτώντας ουσιαστική στήριξη και όχι ημίμετρα. Ωστόσο, η απάντηση που λαμβάνουν από το φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο δεν είναι οικονομική, αλλά... γεωπολιτική.
Μητσοτάκης: Στρατηγική «τριών αξόνων» για το 2027
Το αφήγημα της «Ελληνικής Απειλής»
Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, γνωστοί δημοσιογράφοι και αναλυτές που πρόσκεινται στην τουρκική κυβέρνηση, ανέλαβαν τον ρόλο του «μαστίγιου» στα τηλεοπτικά πάνελ. Το επιχείρημα που προβάλλουν είναι ότι η Τουρκία βρίσκεται σε «πόλεμο επιβίωσης» και ότι οι πολίτες πρέπει να κάνουν υπομονή για χάρη της εθνικής ασφάλειας.
Χαρακτηριστική είναι η ρητορική που ακούγεται στα τουρκικά ΜΜΕ: «Εδώ έχουμε την ελληνική απειλή, η Ελλάδα αγοράζει F-35 και φρεγάτες, μας κυκλώνουν, κι εσείς ζητάτε αυξήσεις στις συντάξεις;».
Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως ο υπ' αριθμόν ένα κίνδυνος, με τους προπαγανδιστές να δείχνουν χάρτες και να αναλύουν τα εξοπλιστικά προγράμματα της Αθήνας, προσπαθώντας να πείσουν την κοινή γνώμη ότι κάθε λίρα που δεν πηγαίνει στις τσέπες των συνταξιούχων, πηγαίνει στην αμυντική θωράκιση της χώρας απέναντι στους «εχθρούς».
«Σφίξτε το ζωνάρι για να πάρουμε πυραύλους»
Η στρατηγική αυτή στοχεύει στο θυμικό και τον εθνικισμό του μέσου Τούρκου πολίτη. Το μήνυμα είναι σαφές: Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια για κοινωνική πολιτική όταν πρέπει να χρηματοδοτήσει την εγχώρια αμυντική βιομηχανία, να ναυπηγήσει πλοία και να κατασκευάσει το μαχητικό KAAN, προκειμένου να ανταγωνιστεί την ελληνική υπεροπλία στον αέρα και τη θάλασσα.
Μάλιστα, δεν λείπουν και οι επιθέσεις σε όσους επιμένουν να ζητούν αυξήσεις, οι οποίοι κατηγορούνται εμμέσως πλην σαφώς για έλλειψη πατριωτισμού. «Δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω μας;» είναι η μόνιμη επωδός, προσπαθώντας να μεταθέσουν την ευθύνη από την κακοδιαχείριση της οικονομίας στους... γείτονες.
Ομολογία Γκιουλέρ: «Σας παρακολουθούμε στενά»
Η αντίδραση της κοινωνίας
Παρά την έντονη πλύση εγκεφάλου, φαίνεται πως το συγκεκριμένο αφήγημα αρχίζει να ξεθωριάζει. Η πείνα και η καθημερινή επιβίωση αποδεικνύονται ισχυρότερες από τον φόβο του «εξωτερικού εχθρού». Όλο και περισσότεροι πολίτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στις δημοσκοπήσεις εκφράζουν την αγανάκτησή τους, τονίζοντας ότι «οι πύραυλοι δεν τρώγονται».
Η εργαλειοποίηση της Ελλάδας ως «μπαμπούλα» για να δικαιολογηθεί η εσωτερική φτώχεια αποτελεί μια πάγια τακτική, όμως τα όρια ανοχής της τουρκικής κοινωνίας φαίνεται να δοκιμάζονται όσο ποτέ άλλοτε. Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση Ερντογάν θα μπορέσει να συνεχίσει να κρύβει τον πληθωρισμό πίσω από τις «απειλές», ή αν η πραγματικότητα της τσέπης θα υπερισχύσει της εθνικιστικής ρητορικής.
