Η ανάπτυξη περιλαμβάνει δύο αεροπλανοφόρα, πολλαπλά αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων και πλοία παράκτιας μάχης, τα οποία είτε βρίσκονται ήδη στην περιοχή είτε κατευθύνονται προς αυτήν, όπως καταγράφεται σε γραφικό που δημοσιεύτηκε από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) στις 19 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με το sigmalive.com.

Που βρίσκονται τα αεροπλανοφόρα

Στο επίκεντρο της αμερικανικής ναυτικής παρουσίας βρίσκονται τα αεροπλανοφόρα USS Abraham Lincoln και USS Gerald Ford. Το USS Abraham Lincoln, πυρηνοκίνητο πλοίο με πλήρωμα περίπου 5.700 ατόμων και μήκος 333 μέτρων, μπορεί να φιλοξενήσει πάνω από 65 αεροσκάφη.  Από την άλλη, το USS Gerald Ford, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες βρίσκεται στη Σούδα, είναι επίσης πυρηνοκίνητο, με πλήρωμα 4.550 ατόμων, μήκος 337 μέτρων και δυνατότητα μεταφοράς άνω των 75 αεροσκαφών. Κάποιες άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως βρίσκεται ανοικτά του Ισραήλ και της Κύπρου. 

Πάντως το USS Gerald Ford διήλθε από τα Στενά του Γιβραλτάρ γύρω στις 19–20 Φεβρουαρίου 2026. Με μια τυπική ταχύτητα πλεύσης 20–25 κόμβων, η κάλυψη απόστασης περίπου 1.900 ναυτικών μιλίων μέχρι την περιοχή της Κύπρου θα απαιτούσε περίπου 3–4 ημέρες από τη διέλευση. Ως εκ τούτου, η άφιξη εκτιμάται γύρω στις 23–24 Φεβρουαρίου. ΟΙ New York Times υποστηρίζουν πως η  ομάδα Κρούσης του USS Gerald Ford θα προσεγγίσει τις ακτές του Ισραήλ και θα προστατεύσει ευαίσθητες εγκαταστάσεις από τη Χάιφα έως το Τελ Αβίβ.»

Ο Πούτιν στηρίζει την Τεχεράνη: Η Ρωσία θα καλύψει τα μετόπισθεν του Ιράν με τον στολίσκο της Κασπίας

Αυτά τα αεροπλανοφόρα αποτελούν τον πυρήνα των Ομάδων Κρούσης Αεροπλανοφόρων (Carrier Strike Groups) και υποστηρίζονται από μια σειρά μαχητικών αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων των F-35C Lightning II και F/A-18 Super Hornet (μαχητικά τζετ), EA-18G Growler (αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου), E-2D Hawkeye (αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης) και MH-60 Seahawk (ελικόπτερα ανθυποβρυχιακού και αντιαρματικού πολέμου).

Συνοδευτικά των αεροπλανοφόρων έχουν αναπτυχθεί αρκετά αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων (Guided-Missile Destroyers), τα οποία παρέχουν αμυντική κάλυψη και επιθετικές δυνατότητες. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα USS Michael Murphy, USS Spruance και USS Frank E. Petersen Jr. από τη μία πλευρά, και τα USS Bainbridge, USS Mahan και USS Winston S. Churchill από την άλλη. Επιπλέον, άλλα αντιτορπιλικά όπως τα USS Delbert D. Black, USS Mitscher, USS McFaul, USS Pinckney, USS Bulkeley και USS Roosevelt ενισχύουν την αμερικανική αρμάδα.

Η ανάπτυξη συμπληρώνεται από πλοία παράκτιας μάχης (Littoral Combat Ships), τα οποία είναι σχεδιασμένα για επιχειρήσεις κοντά στις ακτές. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα USS Canberra, USS Santa Barbara και USS Tulsa, τα οποία προσφέρουν ευελιξία σε ρηχά νερά και υποστήριξη σε πολλαπλούς ρόλους, από ανθυποβρυχιακό πόλεμο μέχρι επιφανειακές επιθέσεις.

Η ενίσχυση αυτή έρχεται σε μια περίοδο όπου η Μέση Ανατολή αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων συγκρούσεων και γεωπολιτικών εντάσεων. Το Πεντάγωνο δεν έχει δώσει λεπτομέρειες για τον ακριβή σκοπό της ανάπτυξης, αλλά αναλυτές εκτιμούν ότι στόχος είναι η αποτροπή πιθανών απειλών και η προστασία ζωτικών συμφερόντων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή, όπως η ασφάλεια ναυσιπλοΐας στο Περσικό Κόλπο και η υποστήριξη Ισραήλ.

Πηγές από το αμερικανικό Ναυτικό επιβεβαιώνουν ότι τα πλοία και τα αεροσκάφη δεν είναι σε κλίμακα, αλλά η συνολική δύναμη πυρός είναι σημαντική. Το AFP, βασιζόμενο σε επίσημα στοιχεία, δημοσίευσε το γραφικό για να απεικονίσει την τρέχουσα κατάσταση, εν μέσω αυξανόμενου ενδιαφέροντος από τη διεθνή κοινότητα.