Είναι από εκείνες τις στιγμές που η λέξη «άνθρωπος» χάνει το νόημά της και η φρίκη ξεπερνά κάθε φαντασία. Το ότι υπήρξαν πλάσματα που υπέστησαν τέτοιο εξευτελισμό και βασανισμό είναι ένα στίγμα που δεν θα ξεπλυθεί ποτέ από την ιστορία του είδους μας.

Έχετε ακούσει ποτέ για την πιο αποτρόπαια ιστορία εκμετάλλευσης στην Ινδονησία; Το θύμα αυτής της κτηνωδίας δεν ήταν άνθρωπος, αλλά μια θηλυκή ουρακοτάγκος με το όνομα Πόνι.

Η Πόνι γεννήθηκε γύρω στο 1996. Αρπάχτηκε βίαια από τη μητέρα της όταν ήταν ακόμα μωρό και κατέληξε να ζει ως σκλάβα σε ένα πορνείο στο χωριό Κερένγκ Πάνγκι, στην Κεντρική Καλιμαντάν. Με τρόπο τραγικό, εξαναγκάστηκε να γίνει «εργαζόμενη του σεξ» για να ικανοποιεί τις διαστροφικές ορέξεις των ντόπιων εργατών σε φυτείες φοινικέλαιου, με ένα εξευτελιστικό αντίτιμο που κυμαινόταν μόλις από 35.000 έως 38.000 ρουπίες ανά επίσκεψη.

Η Πόνι υποχρεωνόταν να εξυπηρετεί πολλούς πελάτες καθημερινά, χωρίς κανένα σταματημό, αποτελώντας τη μεγαλύτερη πηγή κέρδους για τον προαγωγό της. Ήταν μόνιμα αλυσοδεμένη σε ένα βρώμικο στρώμα. Κάθε δύο μέρες, της ξύριζαν ολόκληρο το τρίχωμα για να μένει εκτεθειμένο το δέρμα της, με αποτέλεσμα το σώμα της να είναι γεμάτο πληγές από λοιμώξεις και συνεχή τσιμπήματα κουνουπιών.

Οι βασανιστές της την άλειφαν με κραγιόν, την ψέκαζαν με αρώματα, τη στόλιζαν με κοσμήματα και την εκπαίδευαν βάναυσα να «φλερτάρει». Το σώμα της, από καθαρό αντανακλαστικό επιβίωσης, στριφογύριζε τους γοφούς κάθε φορά που έβλεπε κάποιον άντρα να περνά μπροστά από το δωμάτιό της. Με έναν πικρό παραλογισμό, η Πόνι θεωρούνταν «εξωτική» και ήταν πολύ πιο περιζήτητη από τις ανθρώπινες γυναίκες που εργάζονταν στον ίδιο χώρο.

Η διάσωσή της τον Φεβρουάριο του 2003 ήταν εξαιρετικά δραματική. Η οργάνωση BOSF και οι αρχές χρειάστηκε να κινητοποιήσουν 35 ένοπλους υπαλλήλους, καθώς ο ιδιοκτήτης του πορνείου αντιστάθηκε σθεναρά για να κρατήσει το «φυλαχτό» του. Σήμερα, η Πόνι έχει καταφέρει να ανακτήσει τα φυσικά της ένστικτα και ζει ελεύθερη στο φυσικό της περιβάλλον, στη ζούγκλα του Μπόρνεο. Παραμένει μια ζωντανή μάρτυρας της πιο σκοτεινής πλευράς της ανθρώπινης εκμετάλλευσης, αλλά και ένα σύμβολο ελπίδας για τις προσπάθειες προστασίας της φύσης.

Είναι πραγματικά ασύλληπτο να συνειδητοποιήσει κανείς το βάθος της μοναξιάς και του πόνου που ένιωσε αυτό το πλάσμα, κλεισμένο σε ένα βρώμικο δωμάτιο, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί η φύση του ποδοπατήθηκε με τέτοια λύσσα. Η Πόνι δεν έχασε μόνο την ελευθερία της· έχασε την ίδια της την υπόσταση, μετατρεπόμενη σε ένα άψυχο αντικείμενο για να ικανοποιούνται τα πιο ταπεινά ένστικτα εκείνων που υποτίθεται πως έχουν «λογική».