Στη σκακιέρα της τουρκικής πολιτικής σκηνής, οι κανόνες του παιχνιδιού γράφονται και σβήνονται ανάλογα με τις ανάγκες επιβίωσης της εκάστοτε ηγεσίας. Σήμερα, 19 Μαρτίου, συμπληρώνονται 365 ημέρες από τη σύλληψη και φυλάκιση του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου. Μια κίνηση που δεν είχε καμία σχέση με την απόδοση δικαιοσύνης, αλλά αποτέλεσε μια ωμή, χειρουργική επέμβαση εξουδετέρωσης ενός υπολογίσιμου εσωτερικού αντιπάλου.
Η ανάγνωση των πολιτικών αναλυτών της γειτονικής χώρας είναι απολύτως ρεαλιστική και δεν αφήνει περιθώρια για ρομαντισμούς. Ο Εκρέμ Ιμάμογλου αποτελεί πλέον έναν στρατηγικό πολιτικό όμηρο. Η εκτίμηση είναι κοινή: Το τουρκικό σύστημα εξουσίας δεν πρόκειται να ανοίξει την πόρτα της φυλακής πριν από τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές, οι οποίες τοποθετούνται στα τέλη του 2027 με αρχές του 2028. Ο εγκλεισμός του διασφαλίζει ότι ένας παίκτης με ισχυρό έρεισμα στη μεγαλύτερη μητρόπολη της χώρας βγαίνει εντελώς εκτός του εκλογικού χάρτη.
Η αντιπολίτευση ψάχνει παλμό στους δρόμους
Μέσα σε αυτό το κλίμα του εσωτερικού σπαραγμού, η τουρκική αντιπολίτευση επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την επέτειο της φυλάκισης. Το απόγευμα της Τετάρτης στήθηκε μια ογκώδης διαδήλωση έξω από το Δημαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Στην πρώτη γραμμή, επιχειρώντας να συσπειρώσει τη βάση του, βρέθηκε ο επικεφαλής του CHP, Οζγκιούρ Οζέλ.
Η ρητορική της διαμαρτυρίας αποτυπώθηκε στα συνθήματα του πλήθους, τα οποία στοχεύουν στη δημιουργία ενός αντι-αφηγήματος απέναντι στον κυβερνητικό αυταρχισμό: «Δεν θέλουμε εκδίκηση αλλά δικαιοσύνη, εμείς ξέρουμε να είμαστε μαζί, γνωρίζουμε τη ζωή. Υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον, και στεκόμαστε μαζί δίχως να μας καταπιέζουν. Μόνος δεν υπάρχει λύτρωση, θα είμαστε όλοι μαζί δεν υπάρχει λύτρωση δίχως κανέναν μας».
Ανεξάρτητα από τις ιαχές των διαδηλωτών και τις προσπάθειες του CHP να κρατήσει ζωντανό το θέμα, η ουσία παραμένει αμετάβλητη. Στην Τουρκία, οι εσωτερικές διαφορές, η διανομή της εξουσίας και ο έλεγχος του κράτους περνούν μέσα από τις φυλακές. Και όσο η προσοχή της τουρκικής πολιτικής σκηνής αναλώνεται σε αυτόν τον αδυσώπητο εσωτερικό πόλεμο φθοράς, τα δεδομένα στο τραπέζι επιβεβαιώνουν τον βαθιά συγκρουσιακό χαρακτήρα του γειτονικού κράτους.
