Σήμερα συνειδητοποιούμε ότι ο πόλεμος που ζούμε δεν είναι μια ξαφνική έκρηξη, αλλά ένα σχέδιο που ο Ντόναλντ Τραμπ δούλευε στο μυαλό του εδώ και 40 χρόνια. Δεν αυτοσχεδιάζει, απλά εκτελεί ένα συμβόλαιο που υπέγραψε με τον εαυτό του το 1987!
Το μεγάλο φιάσκο της Μοσάντ! Το κρυφό σχέδιο για το Ιράν που κατέρρευσε σε τρεις εβδομάδες
Πολλοί αναλυτές σήμερα αναρωτιούνται αν οι κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή είναι σπασμωδικές ή προϊόν μιας παρορμητικής στιγμής. Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο συγκλονιστική. Ο σημερινός πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν είναι παρά η πιστή εφαρμογή μιας στρατηγικής που ο Τραμπ διακήρυττε ήδη από το 1987, όταν ως ένας 41χρονος, υπερβολικά φιλόδοξος επιχειρηματίας, αποφάσισε να διδάξει στην Ουάσιγκτον πώς να κάνει «deals» με τη χρήση ωμής βίας. Δεν πρόκειται για διπλωματία, αλλά για έναν διαχρονικό εκβιασμό που έχει ως μοναδικό στόχο τον έλεγχο του πετρελαίου και την απόλυτη υποταγή φίλων και εχθρών.
Οι ολοσέλιδες αγγελίες της οργής: Το μανιφέστο του 1987
Πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο Τραμπ δεν δίστασε να ξοδέψει σχεδόν 100.000 δολάρια —ποσό αστρονομικό για την εποχή— για να δημοσιεύσει ολοσέλιδες καταχωρίσεις στους New York Times και άλλες μεγάλες εφημερίδες. Το μήνυμά του ήταν ένας «σεισμός»: κατηγορούσε την αμερικανική κυβέρνηση ότι κάνει τις ΗΠΑ «ρεζίλι» διεθνώς. Η εμμονή του είχε ήδη ριζώσει. Γιατί οι Αμερικανοί στρατιώτες να προστατεύουν τα τάνκερ στον Κόλπο, εξασφαλίζοντας το πετρέλαιο για τους «συμμάχους» που δεν συνεισφέρουν ούτε ένα δολάριο; Από τότε, έθεσε το πλαίσιο που βλέπουμε σήμερα: την απαίτηση η αμερικανική στρατιωτική ισχύς να μην προσφέρεται δωρεάν, αλλά να «τιμολογείται» και να πληρώνεται ακριβά, .
Το κυνήγι του μαύρου χρυσού: Η εμμονή με το νησί Χάργκ
Από το 1988, ο Τραμπ ειρωνευόταν το ιρανικό ναυτικό, αποκαλώντας τα σκάφη τους «μικρές βάρκες με πολυβόλα» που δεν θα έπρεπε να τολμούν να κοιτούν στα μάτια μια υπερδύναμη. Η λύση του ήταν πάντα η ίδια: η κατάληψη των κοιτασμάτων. Είχε δηλώσει ωμά πως αν έπεφτε έστω και μία σφαίρα σε αμερικανικό πλοίο, η απάντηση θα έπρεπε να είναι η άμεση ισοπέδωση του νησιού Χάργκ, που αποτελεί την «καρδιά» των ιρανικών εξαγωγών. Τέσσερις δεκαετίες μετά, βλέπουμε το ίδιο ακριβώς χαρτί, τελεσίγραφα 48 ωρών για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ και τη μόνιμη απειλή ότι η επόμενη κίνηση θα είναι ο αφανισμός των πετρελαϊκών υποδομών της Τεχεράνης.
Θέατρο του παραλόγου στο Truth Social! Ο Τραμπ "μιλάει" με το Ιράν και η Τεχεράνη τον βγάζει ψεύτη
Ο εκβιασμός των «δειλών» συμμάχων: Ο λογαριασμός στην Ευρώπη
Ο δεύτερος, εξίσου σκληρός άξονας του δόγματός του, είναι η περιφρόνηση για τους «τζάμπα» συμμάχους. Ο Τραμπ θεωρεί ότι η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ εκμεταλλεύονται την αμερικανική ομπρέλα προστασίας χωρίς να πληρώνουν το αντίτιμο. Σήμερα, με την ένταση στα ύψη, δεν διστάζει να απειλεί ανοιχτά όσους «δειλούς» δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμά του για βοήθεια στον Περσικό. Προετοιμάζει το έδαφος ώστε ο λογαριασμός αυτού του πολέμου να σταλεί στις Βρυξέλλες. Δεν εκβιάζει μόνο την Τεχεράνη, εκβιάζει την ίδια τη Δύση, απειλώντας να την αφήσει στο σκοτάδι και την οικονομική αστάθεια αν δεν υποταχθεί ολοκληρωτικά στις εντολές του.
Ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος χωρίς επιστροφή
Για τον Λευκό Οίκο, η παγκόσμια κρίση απλοποιείται σε ένα παιχνίδι λίγων, βίαιων κινήσεων. Ένα επεισόδιο, μια διορία, μια μαζική απάντηση. Ο Τραμπ λειτουργεί με την πεποίθηση ότι αυτός που είναι πιο πρόθυμος να χρησιμοποιήσει την ωμή ισχύ, στο τέλος θα κερδίσει. Όμως, όσο ο πόλεμος κλιμακώνεται και η Τεχεράνη δείχνει διατεθειμένη να αντέξει το κόστος, το παλιό δόγμα του Τραμπ κινδυνεύει να οδηγήσει σε ένα παγκόσμιο ενεργειακό και γεωπολιτικό σοκ που καμία ολοσέλιδη αγγελία του παρελθόντος δεν θα μπορούσε να προβλέψει ή να διορθώσει.
